Minęło już dwa lata od wyprawy Piotra Opaciana kanadyjką Palavą do Brazylii rzeką Xingu. W końcu doczekaliśmy się książki.

Skończyłem czytać.
Szkoda, że książka jest taka krótka. W momencie, w którym nareszcie napięcie sięga zenitu i nerwy są na skraju... akcja się nagle urywa.
Panie Piotrze - aż się chciałoby przeczytać ciąg dalszy! Jak to napisać, żeby nie zdradzić zakończenia czytelnikom, ale... Czy potem, po "wizycie" u Indian, nic już się nie działo? Żadnej przygody na rzece?
Nie, żebym był fetyszystą i cieszył się z problemów innych, ale opisy spotkania z kajmanem, okapi, wężem, małpami - dodają smaczku całości. Szkoda, że tak mało - opisów, bo podobnych spotkań pewnie była cała masa. Wiem, że jakaś selekcja wydarzeń musiała być. Ale taka selekcja pozostawiła u mnie niedosyt...
Niestety, wcześniej czytałem książki-gawędy Cejrowskiego. Nie można ukrywać, do poziomu takiej swobodnej gawędy jednak brakuje. Mało tej rzeki, dużo historii, czasami jak na wykładzie się czułem.
Ale daleki jestem od krytykowania - nie byłem tam, to nie mam podstaw. Książki również nie pisałem, więc również nie chcę być wyrocznią w kwestiach warsztatowych.
Cieszę się przede wszystkim, że oprócz odbycia samych wypraw, jest później chęć podzielenia się tym wszystkim. I czekam na kolejną pozycję. Bo wierzę, że taka będzie i będzie się ją czytało jeszcze lepiej, niż tą!
I co? I jednak bym polecał każdemu do przeczytania. Zwłaszcza, że powiedzmy szczerze, droga ona nie jest!

/maati

Dziękuję za wnikliwy komentarz. No cóż książka właśnie taka miała być. Krótka i pozostawiać niedosyt. Dyskretnie pokazująca bliskość dwojga osób na wyprawie. Nie miała epatować wydarzeniami "typu Rambo". Pod pretekstem opisu wyprawy ma przekazać jak najwięcej informacji o zjawisku "Xinguanos", o którym mało kto słyszał w tej części świata - i to jest jej wartość. Wiem oczywiście, że dużo łatwiej zachwycić pisząć o spotkaniu z anakondami itp. niż o historii, ale mój wybór jest przemyślany od początku - podjąłem to wyzwanie zdając sobie sprawę, ze niektórych może ten mini wykład (tak bo to jest mini wykład!) znudzić. Zgadza się mało rzeki a dużo historii, ale historii niewiarygodnej - wierzę, że wartej poznania! Historii nierozerwalnie związanej z rzeką Xingu. A może przez to książka jest ambitniejsza od tych gawęd?
Przygotowanie tej wyprawy było bardzo trudne - koszty, czas, zaangażowanie. Napisanie jeszcze jednej gawędy tylko o spotkaniach z kajmanami, wężami koralowymi... nie skupiając się na sednie Xinguanos obróciłoby w niwecz cały ten mozolny wysiłek zbierania informacji o historii i problemach społeczno-ekonomicznych Indian tego regionu.
Pozdrawiam,

~Autor

Panie Piotrze,
Mój komentarz nie miał za zadanie obrazić:)
Jeżeli celem Pana było przedstawić historię, to rzeczywiście się udało:)
Tylko że w takim razie moim marzeniem byłoby, żeby to było coś w rodzaju książki pani Antoniny Żabińskiej, jak "Ludzie i zwierzęta".
O gawędach pana Cejrowskiego wspomniałem dla kontrastu. Nie mówię, że mi się one bezkrytycznie podobają (są śmiesznym zbiorem anegdot, ale jako źródło wiedzy o Ameryce Południowej średnio się sprawdzają).
Ja traktowałem jednak Pana książkę jako relację z wyprawy. A tej wyprawy, jak dla mnie, jest za mało. Historia kończy się w najciekawszym momencie i z niecierpliwością czekam na jakiś sequel :)

/maati

Gratuluję wspaniałej wyprawy i b. dobrej książki. Również ze smutkiem rozstawałem sie z lektura gdy dobiegała końca. Mój ulubiony fragment to moment wizyty dzikiej świni w obozowisku, czytałem go wkólko na głos swojej dziewczynie aż zaśmiewaliśmy sie do łez. Jeszcze raz gratuluje wydawnictwa.

~anonimowy kajakoholik